Cur iustitia laudatur?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. At, si voluptas esset bonum, desideraret. Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Quibus ego vehementer assentior. Duo Reges: constructio interrete. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset.
Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur sine explicatione naturae intellegi potest. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quis est autem dignus nomine hominis, qui unum diem totum velit esse in genere isto voluptatis? Quare conare, quaeso. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Id est enim, de quo quaerimus. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia?
Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt.
Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.
In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum;
Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Illud non continuo, ut aeque incontentae. In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Scaevolam M. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?
Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.
Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.
Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Age sane, inquam. Comprehensum, quod cognitum non habet? Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem.
Itaque contra est, ac dicitis; Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Deinde dolorem quem maximum? Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus.
Tu quidem reddes; Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Quae cum dixisset, finem ille. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. An haec ab eo non dicuntur? Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Torquatus, is qui consul cum Cn.
Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Oratio me istius philosophi non offendit; Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Quo modo autem philosophus loquitur? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Summae mihi videtur inscitiae. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.
